Over mij

Jeanette

Mijn naam is Jeanette de Kruijk, 62 jaar en ik heb twee kinderen waarvan er één rondloopt. Mijn eerstgeborene is een meisje, Fleurtje. Zij is op 26 augustus 1997 doodgeboren. En dan zit ik gelijk in de kern van mijn verhaal want nu begeleid ik mama’s die ook een kindje tijdens of net na de zwangerschap verloren.

Fleurtje’s symbool is de vlinder omdat papa Nico na haar geboorte zei, dat ze uit haar cocon weggefladderd was. Daarom noem ik mezelf Vlindermama.

Mijn tweede kind is een zoon, Vincent, en hij loopt rond op zijn eigen benen. Superblij ben ik met hem.

Foto van Gerry van Hintum

De geboorte van Fleurtje heeft ervoor gezorgd dat ik op mijn 40e heel hard geconfronteerd werd met de dood die ook nog eens heel dicht bij nieuw leven lag. Het was toen een heel groot en diep verdriet en ik voelde me heel kwetsbaar door de grote wond die ik had. Niemand had er schuld aan, maar wij moesten er wel mee verder. Omdat mijn biologische klok tikte en ik wist dat Fleurtje niet de enige was die bij mij geboren zou worden heb ik het verdriet weggestopt om weer zwanger te kunnen worden. Maar deze zwangerschap eindigde na 13 weken in de vroeggeboorte van een leeg vruchtzakje. De hoop op een levend kindje was weer vervlogen.

Daarna werd ik zwanger van Vincent. Hij is met 40 weken met een keizersnede geboren. Het allerbelangrijkste was dat hij geluid ging maken! En toen hij dat deed viel er een last van me af. Nu kon ik ook moeder zijn van een levend kindje wat ik mocht bewonderen, knuffelen en verzorgen. Ik genoot daarvan. Wat een liefde geeft dit kind me, onvoorwaardelijk!

Maar toen hij naar groep 3 ging stortte ik in. Ik kwam in een burn-out en leerde dat ik alles van mezelf móest maar ik kon niks meer. Geen energie, helemaal leeg, doodmoe op de bank.  Heel lang heb ik ertegen gevochten. Ik mocht niet moe zijn.

Start van het kleuren van de levensbloem

Met de kennis van nu kijkend kwam ik in de rouw en was heel hard aan het werk om het verlies te gaan erkennen en toe te laten. Ik zocht wel naar steun en begeleiding maar ik heb niet iemand gevonden die én een kindje verloren had én me kon begeleiden. De rouwperiode heeft me mijn baan en jaren moeheid gekost. Ik doorzag niet wat er aan de hand was.

Doordat ik op mijn 40e al zo met de dood in aanraking ben gekomen is aandacht voor de dood een rode draad in mijn leven. Het is voor mij geen verweg iets, ik kan er goed met anderen over praten. Heel vaak gaat het in een gesprek over de dood. Ik vind het fijn om deze gesprekken met liefdevolle aandacht te voeren en vooral te luisteren en vragen te stellen.

Op het spirituele vlak merk ik dat ik geïnspireerd word door Fleurtje. Het inzicht om als vlindermama andere mama’s te begeleiden is zo mooi bij me gekomen. Allemaal stappen die ik niet van tevoren bedacht heb maar het is allemaal wel naar me toe gekomen. Ik ben op mijn levenspad aangekomen bij wat mijn levenswerk is, het begeleiden en ondersteunen van mama’s met een doodgeboren kindje. En daar ben ik diep dankbaar voor. Dat ik mocht groeien van het verlies van Fleurtje naar LEVEN met Fleurtje die mij inspireert en helpt!

Foto van Alice Liedenbaum

Mijn visie is dat het verdriet niet meer weggestopt hoeft te worden en niet meer zo pijnlijk hoeft te zijn. Het verlies kan jaren geleden zijn, maar doordat het toen vaak weggestopt werd is het rouwen niet aan bod gekomen. Bij mij mag in een liefdevolle en veilige bedding het verdriet geuit worden en dan komt er langzaam heling van de wond. En ik luister, luister én luister naar de mama’s zodat ze hun verhaal kunnen delen. Ik heb geen oordeel, ik heb geen waarheid, de eigenheid en eigen-wijsheid mogen ontdekt worden. Ik loop graag naast de mama’s op dit pad om ze te ondersteunen en begeleiden.

Ik ben heel blij en dankbaar dat ik deze mama’s mag helpen om bewuster en met veel minder moeite dan ik nodig heb gehad tot een liefdevol omgaan met het verdriet en het verlies van hun kindje te komen.

Als je me zou kennen, zou je weten dat ik:

♥ gek op bloemen ben in de tuin, in de natuur en in boeketten 😊
♥ hoedster ben van Rode Tent Noordoost-Brabant waarin vrouwen elkaar zien en horen en het leven delen
♥ humor heb en zoals een vriendin zei: Als je met Jeanette naar een komedie in de schouwburg gaat, dan schaam je je kapot want ze lacht veel te hard! En ze kan kerstballen breien!!”
♥ graag zing
♥ vrijwilliger ben in Rouwcafé Oss waar mensen het verhaal over hun verlies  kunnen delen
♥ een rotsvast vertrouwen heb in de goedheid van de mens
♥ altijd veel vriendinnen gehad heb
♥ en weer van het LEVEN hou samen mét Fleurtje, Vincent en heel veel andere lieve mensen!